Sunday, 2 October 2011

Prefaces: Bibliography

BIBLIOGRAPHY: PREFACES

Abbreviations:

EL = Ephemerides Liturgicae

LMD = La Maison‑Dieu

QL = Questions Liturgiques (et Paroissiales)

RL = Rivista Liturgica

SE = Sacris Erudiri

Henry Ashworth, `Praefationum fontes novarum liturgici, biblici et patristici', EL 82 (1968) 430‑444.

Henry Ashworth, `The New Prefaces', The Clergy Review 53 (1968) 839‑860.

R. Avery, `A Preview of the New Prefaces', Worship 42 (1968) 514‑531, 587‑608.

Louis Bouyer, `La preface et le Sanctus', LMD 87 (1966) 97‑110.

Bernard Botte, `Extendit manus suas cum pateretur', QL 49 (1968) 307‑308.

Bernard Botte, La Tradition apostolique de saint Hippolyte. Essai de reconstruction (= Liturgiewissenschaftl. Quellen und Forschungen 39), Aschendorff, Münster, 1963.

Johannes Brinktrine, `Die neue Präfation in den Totenmessen', Theologie und Glaube 11 (1919) 242‑245.

Placide Bruylants, `Les préfaces du Missel Romain', LMD 87 (1966) 111‑133.

Placide Bruylants, `Le sens de la préface des Apotres', QL 25 (1940) 115‑119.

Paul Cagin, L'Euchologie latine etudiée dans la tradition de ses formules et de ses formulaires, t. 1 Te Deum ou Illatio ? Contribution à l'histoire de l'Euchologie latine à propos des origines du Te Deum, Abbaye de Solesmes, Appuldurcombe, Isle of Wight, 1906.

Paul Cagin, `Les noms latins de la préface eucharistique', Rassegna gregoriana 5 (1906) 321‑283.

Bernard Capelle, `La préface de Noel. Origine et commentaire', QL 18 (1933) 273‑283.

Bernard Capelle, `La préface du Temps pascal', QL 20 (1935) 89‑97.

Bernard Capelle, `La préface de l'Ascension. Origine et commentaire', QL 21 (1936) 73‑83.

Bernard Capelle, `Les origines de la préface romaine de la Vierge', Revue d'histoire ecclésiastique 38 (1942) 46‑47.

Bernard Capelle, `Une Messe de Saint Léon pour l'Ascension', EL 67 (1953) 201‑229.

Bernard Capelle, `Le sacramentaire romain avant S. Grégoire', Revue bénédictine 64 (1954) 157‑167.

A. Chavasse, Le sacramentaire Gélasien, Paris, 1959.

C. Coebergh, `Le Pape Saint Gélase Ier, auteur de plusieurs messes et préfaces du soi‑disant Sacramentaire Léonien', SE 4 (1952) 46‑102.

L. Cornet, `Sanctus et Merkaba', QL 59 (1978) 23‑37.

Eligius Dekkers, `Autour de l'oeuvre liturgique de S. Léon le Grand', SE 10 (1958) 363‑398.

Eligius Dekkers, `PROPHETEIA‑praefatio' in Mélanges Chr. Mohrmann, Utrecht, 1963, 190‑195.

G. De Liberato, `Prefazio della B.V. Maria', RL 28 (1951) 135‑138.

Alban Dold, Sursum Corda. Hochgebete aus alten lateinischen Liturgien, Salzburg, 1954.

D. Dufrasne, `Les nouvelles préfaces d'Avent. Eléments de réflexion.', Paroisse et Liturgie 50 (1968) 523‑529.

Antoine Dumas, `Le Missel Romain 1970', Paroisse et Liturgie 15 (1970) 291‑296.

Antoine Dumas, `Le Orazioni del Messale: criteri di scelta e di composizione', RL 58 (1971) 92‑102.

Antoine Dumas, `Pour mieux comprendre les textes liturgiques du Missel Romain', Notitiae 6 (1970) 194‑213.

Antoine Dumas, `Les nouvelles préfaces du Missel Romain', LMD 94 (1968) 159‑172.

Antoine Dumas, `Les préfaces du nouveau missel', EL 85 (1971) 16‑28.

Antoine Dumas, `Les sources du nouveau Missel romain', Notitiae 7 (1971) 37‑42; 74‑77; 94‑95; 134‑136; 276‑280.

Walter Dürig, `Die neue Adventspräfation', Liturgisches Jahrbuch 15 (1965) 155‑163.

D. Eissing, ` "Fidei donum creaverat". Zum Verstandnis des Glaubens in den Präfationen "De muliere Samaritana" ' EL 88 (1974) 32‑53.

D. Eissing, `Ordination und Amt des Presbyters. Zur Interpretation des romischen Priesterweihegebete "Honor omnium dignitatum" ', Zeitschrift für katholische Theologie 98 (1976) 35‑51.

Leo Eizenhöfer, Canon Missae Romanae, Pars altera, Herder, Roma, 1966.

Pierre Marie Gy, `Le nouveau rituel romain du mariage', LMD 99 (1969) 124‑143.

Pierre Marie Gy, `Ordo exsequiarum pro adultis', Notitiae 2 (1966) 353‑363.

Pierre Marie Gy, `Le Sanctus romain et les anaphores orientales' in Mélanges liturgiques Bernard Botte, Louvain, 1972, 167‑174.

M. Herz, Sacrum commercium. Eine begriffgeschichtliche Studie zur Theologie der römischen Liturgiesprache, München, 1958.

René‑Jean Hesbert, `La Réforme du missel et des communs', LMD 35 (1953) 94‑109.

J. Janini, `"Sacramentorum praefationes" y liturgia visigothica', Hispania Sacra 17 (1964) 141‑172.

Cuthbert Johnson & Anthony Ward, `Fontes Liturgici. The Sources of the Roman Missal (1975) I: Advent‑Christmas', in Notitiae 240‑241‑242 (1986) 445‑747.

Pierre Jounel, `Le Missel de Paul VI', LMD 103 (1970) 16‑45.

Pierre Jounel, `Le nouveau Propre de France', LMD 72 (1962) 140‑165.

Josef Andreas Jungmann, `Um die Herkunft der Trinitätspräfation',

Zeitschrift für katholische Theologie 81 (1959) 461‑465.

Josef Andreas Jungmann, `Praefatio und stiller Kanon', Zeitschrift für katholische Theologie53 (1929) 66‑94.

Josef Andreas Jungmann, `Le canon romain et les autres formes de la grande prière eucharistique', LMD 87 (1966) 62‑77.

A.P. Lang, Leo der Grosse und die Texte des Altgelasianums mit Berücksichtigung des Sacramentarium Leonianum und des Sacramentarium Gregorianum, Steyl, 1957.

A.P. Lang, `Leo der Grosse und die Dreifaltigkeitspräfation', SE 19 (1957) 116‑162.

J. Lemarié `Les préfaces des dimanches après l'Epiphanie dans les sacramentaires gélasiens du VIIe siècle', EL 73 (1959) 393‑401.

A. Lentini, `Rilievi su alcuni prefazi recentemente approvati', EL 78 (1964) 15‑32.

J. Lhoir, `Rendons grâce au Seigneur notre Dieu. L'importance et les lois de la préface',Paroisse et Liturgie 50 (1968) 215‑225.

Louis Ligier, `De la Cène de Jésus a l'Anaphore de l'Eglise', LMD 87 (1966) 7‑51.

Louis Ligier, `Les origines de la prière eucharistique: de la Cène du Seigneur a l'Eucharistie', QL 53 (1972) 181‑202.

J. Llopis, `Los nuevos prefacios', Phase n. 46 (1968) 352‑365.

Enzo Lodi, `La settimana santa del nuovo messale', RL 9 (1971) 117‑132.

Enzo Lodi, `I nuovi prefazi', RL 6 (1968) 640‑654.

G. Mercier, `La préface de Pâques', Liturgie et Vie chrétienne 53 (1966) 13‑20.

G. Messini, `De auctore et loco compositionis praefationis B.M.V.', Antonianum 10 (1935) 59‑72.

Edmond Moeller, Corpus Praefationum, Etude préliminaire (= Corpus Christianorum Series latina 161), Brepols, Turnholti, 1981.

Christine Mohrmann, `Sur l'histoire du mot praefatio', Vigiliae Christianae 7 (1953) 1‑15.

Adrien Nocent, `Il nuovo Messale', RLP 8 (1970) 315‑328.

Burkhardt Neunheuser, `I comuni del nuovo messale romano', RL 85 (1971) 515‑532.

F. Nogues, `Avent et avènement d'après les anciens sacramentaires', QL (1937) 233‑244; 279‑297.

E. Onandia, `Los nuevos prefacios de Aviento', Lit n. 244 (1968) 395‑414.

B. Opfermann, `Die heutige liturgischen Sonderpräfationen', Theologie und Glaube 46 (1956) 204‑215.

Irmgard Pahl, `Geschichte, Kritik und Reform der Apostelpräfation', EL 80 (1966) 386‑390.

A. Paredi, I Prefazi Ambrosiani, Milan, 1937.

Pierre de Puniet, `Préfaces de carême du Sacramentaire Philipps', EL 43 (1929) 91‑108; 280‑303; 45 (1931) 116‑123.

J. Rogues, `La préface consécratoire du chrême', LMD 49 (1957) 35‑49.

André Rose, `Les nouvelles préfaces', Assemblées du Seigneur (2ème série), n. 2, pp. 75‑91.

André Rose, `Die Sonntagspräfationen im neuen Missale Romanum', Bibel und Liturgie 50 (1976) 195‑205.

Achille Maria Triacca, I prefazi ambrosiani del ciclo "de tempore" secondo il "Sacramentarium Bergomense". Avviamento ad uno studio critico‑teologico, Roma, 1970.

Achille Maria Triacca, `La strutturazione eucologica dei Prefazi. Contributo metodologico per una loro retta esegesi. In margine al nuovo "Missale Romanum" ', EL 86 (1972) 233‑279.

Th. Vismans, `Op zoek naar een eigen prefatie voor de mis van de Kerkwijding', Tijdschrift voor Liturgie 46 (1962) 432‑442.

Anthony Ward & Cuthbert Johnson, `Fontes Liturgici. The Sources of the Roman Missal (1975) II: Prefaces', Notitiae 252-253-254 (1987) 408-1010.

Friday, 9 September 2011

Pastoral Help

LT03

Abbot Cuthbert Johnson’s booklet Understanding the Roman Missal was very well received when it was published earlier in the year. Here, he explains the differences between that one and his new booklets which he sees as companions to it. He points out that they were written to coincide with the priests and people getting used to the new English translation of the Mass, and tells of how the success of his first text was a springboard to writing more, looking at different aspects and consequences of the changes to the Liturgy.

The first booklet Understanding the Roman Missal was written before the texts of the Order of Mass came into use. There had been some concerns about the new translation of the third edition of the Latin Roman Missal which was published in 2002. Since these concerns were dealt with in publications by those who had been more closely involved in the preparation of the texts, it seemed more appropriate for me, as a monk and liturgist, to prepare a more directly liturgical and spiritual commentary in preparation for the introduction of the new text.

It would appear that this small work was much appreciated and I was encouraged to write similar works as part of the catechetical preparation for the introduction of the full Missal in Advent. The Simple Guide to the Mass is designed to be read in the light of the experience of the Order of Mass which was introduced last week. It is similar in style to the booklet Understanding the Roman Missal and is a companion to it. Several of the points touched upon in the first booklet are developed in this short and concise study of the Mass.

The third booklet Participating in the Mass, Celebrating the Liturgy with dignity and beauty is meant to provide practical assistance to both clergy and lay faithful to ensure a celebration of the liturgy which is both spiritually enriching and aesthetically pleasing. Many people have felt that the beautiful dimension of liturgical worship has been undervalued. This work, which could be described as a guide to the art of celebration, should make a contribution to the restoration of what some have described as the “loss of a sense of mystery”.

All of them are available from the CTS website.


Of related interest:

D745Simple Guide to the Mass – Abbot Cuthbert Johnson OSB, a Consultor to the Vatican Congregation for Divine Worship, provides a simple and concise guide to the new translation of the Mass introduced by the Church on Sunday, 4 September 2011.

Pope Benedict XVI has expressed the wish that the introduction of the new translation will mark the beginning of: “A renewal and a deepening of Eucharistic devotion all over the English-speaking world”.

LT03Participating in the Mass -Abbot Cuthbert Johnson OSB, in this companion to his widely acclaimed CTS booklet Understanding the Roman Missal, provides an informative, step-by-step guide to the celebration of the Mass, to enable the Liturgy to be celebrated with reverence.
LT02Understanding the Roman Missal – the New Translation -A presentation and explanation of the new translation, accompanied by liturgical and spiritual reflections. This presentation and explanation of the new translation is accompanied by a series of liturgical and spiritual reflections.

Saturday, 26 March 2011

Lent Orationes

Cuthbert Johnson & Anthony Ward, ‘The Orations of Lent before the First Sunday in the 2000 “Missale Romanum”’, in Ephemerides Liturgicae 121 (2007) 328-369.

Cuthbert Johnson & Anthony Ward, ‘The Orations of Lent for the First Week in the 2000 “Missale Romanum”’, in Ephemerides Liturgicae 121 (2007) 443-488.

Cuthbert Johnson & Anthony Ward, ‘The Orations of Lent for the Second Week in the 2000 “Missale Romanum”’, in Ephemerides Liturgicae 122 (2008) 78-125.

Cuthbert Johnson & Anthony Ward, ‘The Orations of Lent for the Third Week in the 2000 “Missale Romanum”’, in Ephemerides Liturgicae 122 (2008) 190-239.

Cuthbert Johnson & Anthony Ward, ‘The Orations of Lent for the Fourth Week in the 2000 “Missale Romanum”’, in Ephemerides Liturgicae 122 (2008) 274-327.

Cuthbert Johnson & Anthony Ward, ‘The Orations of Lent for the Fifth Week in the 2000 “Missale Romanum”’, in Ephemerides Liturgicae 122 (2008) 452-510.

Cuthbert Johnson & Anthony Ward, ‘Sources of the Orations for Holy Week in the 2000 “Missale Romanum”’, in Ephemerides Liturgicae 123 (2009) 311-356.

Saturday, 11 December 2010

DOMINICA III ADVENTUS (C)

DOMINICA III ADVENTUS (C)

Deus, qui conspicis populum tuum
nativitatis dominicae festivitatem fideliter exspectare,
praesta, quaesumus,
ut valeamus ad tantae salutis gaudia pervenire,
et ea votis sollemnibus alacri semper laetitia celebrare.
Per Dominum.

LITURGICAL ANTECEDENTS:

% Rotulus 25 (= Ver 1356):

Deus, qui conspicis populum tuum
incarnationem dominicam fideliter exspectare;
praesta, quaesumus,
ut valeamus ad tantae salutis gaudia pervenire,
et votis sollemnibus alacri semper laetitia celebrare.+
Per.

% LMS 28 : IV. Missa in Quarto Dominico de Adventu Domini:

Sed praecipue in his diebus annua vice recurrentibus oportet nos votis sollemnibus celebrare. Nam quia diem illum celeberrimum, in quo pro nobis est de Virgine natus, iam iamque revoluto anni circulo appropinquare sentimus, dignum est ut adventum eius, qui in eo natus est, mente devotissima recolentes, nunc iam festa sollemnia alacres ac sollemnes agamus.

=V MA 11/2; 32/2

BIBLICAL CONTEXT:

Is 33, 2:
Domine, misere nostri, te enim expectavimus; esto brachium nostrum in mane, et salus nostra in tempore tribulationis.
Hab 2, 3:
Si moram fecerit, exspecta illum, quia veniens veniet et non tardabit.
Lc 19, 17:
Euge bone serve, quia in modico fuisti fidelis, eris potestatem habens super decem civitates.
Rom 8, 23-25:
Et nos ipsi primitias spiritus habentes, et ipsi intra nos gemimus, adoptionem filiorum Dei expectantes, redemptionem corporis nostri. Spe enim salvi facti sumus. Spes autem quae videtur non est spes; nam quod videt quis, quid sperat? Si autem quod non videmus speramus, per patientiam expectamus.
Phil 4, 4-5:
Fratres, gaudete in Domino semper, iterum dico: gaudete. Modestia vestra nota sit omnibus hominibus; Dominus enim prope est.

PATRISTIC WITNESS:

Leo Magnus, Sermo 34, 1 (PL 54, 244:)
Iustum et rationabile, verae pietatis obsequium est, in diebus qui divinae misericordiae opera protestantur, toto corde gaudere et honorifice ea quae ad salutem nostram gesta sunt celebrare.

Leo Magnus, Sermo 21, 1 (PL 54, 191A):
Nemo ab huius alacritatis participatione secernitur, una cunctis laetitiae communis est ratio: quia Dominus noster, peccati mortisque destructor, sicut nullum a reatu liberum repperit, ita liberandis omnibus venit.

Sunday, 6 June 2010

PRAEFATIO I DE SANCTISSIMA EUCHARISTIA

PRAEFATIO I DE SANCTISSIMA EUCHARISTIA


De sacrificio et de sacramento Christo

Vere dignum et iustum est, aequum et salutare,
nos tibi semper et ubique gratias agere:
Domine, sancte Pater, omnipotens aeterne Deus:
Per Christum Dominum nostrum.

Qui, verus aeternusque Sacerdos,
formam sacrificii perennis instituens,
hostiam tibi se primus obtulit salutarem,
et nos, in sui memoriam, praecepit offere.
Cuius carnem pro nobis immolatam
dum sumimus, roboramur,
et fusum pro nobis sanguinem dum potamus, abluimur.

Et ideo cum Angelis atque Archangelis,
cum Thronis et Dominationibus,
cumque omni militia caelestis exercitus,
hymnum gloriae tuae canimus,
sine fine dicentes:


:: MR p. 420; Moehler 1285.
:: MA 167/6b, p. 393; 615/6, p. 1131.

LITURGICAL ANTECEDENTS:

= MR 1970 : (p. 420) Praefatio de Sanctissima Eucharistia I (Pr)

% Ver 1250 : XL, IV. Item alia (Pr):
=v GeV 20 : I, IIII. Item in Natale Domini in die (Pr)

Vere dignum:
tuae laudis hostiam iugiter immolantes,
cuius figuram Abel iustus instituit,
agnus quoque legalis ostendit,
celebravit Abraham,
Melchisedech sacerdos exhibuit,
sed verus agnus et aeternus pontifex
hodie natus Christus implevit.
Unde profusis.


% Ver 96 : VIII, XXVI. Item alia. (Pr):

Vere dignum:
qui se ipsum tibi pro nobis offerens immolandum
idem sacerdos et sacer agnus exhibuit:
per.


% Gothicum 162 : XXI. Ordo Missae in initium Quadragesimae (Pr):

Vere dignum et iustum est, aequum et salutare est,
nos tibi gratias agere:+
Domine, sancte Pater, omnipotens aeterne Deus:
Per Christum Dominum nostrum.
Qui es Filius tuus, manens in gloria tua,
in quo ieiunantium fides alitur,
spes provehitur, caritas roboratur.
Ipse est enim panis vivus et verus
qui de caelo descendit et habitat semper in caelo,
qui est substantia aeternitatis, et esca virtutis.§
Verbum enim tuum per quod facta sunt omnia
non solum humanarum mentium,
sed ipsorum quoque panis est angelorum. <...>
Hunc panem, Domine, nobis per hos quadraginta dies <...>
ministrare digneris.
Quem ut indesinenter esuriamus hortaris.
Cuius carne a te ipso sanctificata, dum pascimur, roboramur,
et sanguine dum hausto sicienter potamur abluimur.
Per Christum Dominum nostrum. Per quem.


% Sup 1549 : Feria Tertia (Pr):

VD per Christum Dominum nostrum.
In quo ieiunantium fides additur,
spes provehitur, caritas roboratur.
Ipse est enim panis vivus et verus
qui substantia aeternitatis, et esca virtutis est.
Verbum enim tuum per quod facta sunt omnia
non solum humanarum mentium,
sed ipse panis est angelorum.
Hunc panem ministrare nobis non desinis,
et ut eum indesinenter esuriamus hortaris.
Cuius carne dum pascimur, roboramur,
et sanguine dum potamur abluimur.
Per quem maiestatem.

% Berg 489 : Feria V in Authentica (Communicantes):

Communicantes et diem sacratissimum celebrantes,
quo traditus est Dominus Iesus Christus.
Tu nos, Domine, participes Filii tui,
tu consortes regni tui, tu incolas paradisi,
tu angelorum comites esse iussisti,
si tamen inlaesa et intemerata fide,
caelestis militiae sacramenta servemus.
Haud quid desperare de tua misericordia possumus,
qui tantum munus accepimus,
ut talem tibi hostiam offerre mereremur,
corpus scilicet et sanguinem Domini nostri Iesu Christi,
qui se pro mundi redemptione,
piae illi ac venerandae tradidit passioni.
Qui, formam sacrificii salutis perennis instituens,
hostiam tibi se primus salutarem,+
et primus docuit offeri.&
Sed et memoriam venerantes
in primis gloriosae semper Virginis Mariae <...>


% Sup 1634 : Hebdomada VII post Pentecosten (Pr):
=V LMS 1402 : CLVII. In XIo Dominico de Quotidiano (Pr)

VD per Christum Dominum nostrum.
Verum aeternumque Pontificem,
et solum sine peccati macula sacerdotem.
Cuius sanguine fidelium corda mundantur.
Cuius institutione placationis tibi hostias
non solum pro delictis populi,
sed etiam pro nostris offensionibus immolamus.
Tuam poscentes clementiam,
ut omne peccatum quod carnis fragilitate contraximus,
ipso summo pro nobis antistite interveniente solvatur.
Per quem maiestatem.


% MP : (p. 284) Praefatio de Feria V in Coena Domini (Pr):

Vere dignum et iustum est, aequum et salutare,
nos tibi semper et ubique gratias agere:
Domine sancte, Pater omnipotens, aeterne Deus:
per Christum Dominum nostrum,
verum aeternumque Pontificem,
et solum sine peccati macula sacerdotem;
qui in novissima Cena
formam sacrificii perennis instituens,
hostiam se tibi primum obtulit, §+
et primus docuit offeri;
cuius carne pro nobis immolata dum pascimur, roboramur,
et fuso sanguine dum potamus, abluimur.

Et ideo cum Angelis atque Archangelis,
cum Thronis et Dominationibus,
cumque omni militia caelestis exercitus,
hymnum gloriae tuae canimus, sine fine dicentes:


% MR* 1968 : (p. 20) Praefatio de Sanctissima Eucharistia (Pr):
= MR 1969 : (p. 102) Praefatio de Sanctissima Eucharistia (Pr)

Vere dignum et iustum est, aequum et salutare,
nos tibi semper et ubique gratias agere:
Domine, sancte Pater, omnipotens aeterne Deus:
Per Christum Dominum nostrum.

Qui, verus aeternusque Sacerdos,
formam sacrificii perennis instituens,
hostiam tibi se primus obtulit salutarem,
et nos, in sui memoriam, praecepit offere,
ut, in sacro convivio panem vitae sumentes,
mortem suam annuntiemus donec veniat.

Et ideo cum Angelis atque Archangelis,
cum Thronis et Dominationibus,
cumque omni militia caelestis exercitus,
hymnum gloriae tuae canimus,
sine fine dicentes:

:: Further Ambrosian parallels : Missale Duplex p.218

BIBLICAL CONTEXT:

Ps 109, 4:
Iuravit Dominus et non paenitebit eum: Tu es sacerdos in aeternum secundum ordinem Melchisedech.

Mc 14, 22-25:
Et manducantibus illis, accepit Iesus panem; et benedicens fregit, et dedit eis, et ait: Sumite, hoc est corpus meum. Et accepto calice, gratias agens dedit eis: et biberunt ex illo omnes. Et ait illis: Hic est enim sanguis meus novi testamenti, qui pro multis effundetur. Amen dico vobis, quia iam non bibam de hoc genimine vitis usque in diem illum, cum illud bibam novum in regno Dei.

Lc 22, 14-20:
Et cum facta esset hora, discubuit, et duodecim apostoli cum eo. Et ait illis: Desiderio desideravi hoc pascha manducare vobiscum, antequam patiar. Dico enim vobis quia ex hoc non manducabo illud, donec impleatur in regno Dei. Et accepto calice gratias egit, et dixit: Accipite, et dividite inter vos. Dico enim vobis quod non bibam de generatione vitis, donec regnum Dei veniat. Et accepto pane gratias egit, et fregit, et dedit eis, dicens: Hoc est corpus meum quod pro vobis datur; hoc facite in meam commemorationem. Similiter et calicem, postquam coenavit, dicens: Hic est calix novum testamentum in sanguine meo, qui pro vobis fundetur.

Io 6, 33:
Panis enim Dei est qui de caelo descendit et dat vitam mundo.

Io 6, 48-51:
Ego sum panis vitae. Patres vestri manducaverunt manna in deserto et mortui sunt. Hic est panis de caelo descendens, ut, si quis ex ipso manducaverit, non moriatur. Ego sum panis vivus qui de caelo descendi. Si quis manducaverit ex hoc pane vivit in aeternum, et panis, quem ego dabo, caro mea est pro mundi vita.

Io 6, 54-55:
Nisi manducaveritis carnem Filii hominis, et biberitis eius sanguinem, non habebitis vitam in vobis. Qui manducat carnem meam, et bibit meum sanguinem, habet vitam aeternam; et ego resuscitabo eum in novissimo die.&

1 Cor 5, 7:
Etenim Pascha nostrum immolatus est Christus.

1 Cor 11, 24-26:
Accepit panem, et gratias agens fredit, et dixit: Accipite et manducate: Hoc est corpus meum, quod pro vobis tradetur; hoc facite in meam commemorationem.
Similiter et calicem, postquam coenavit, dicens: Hic calix novum testamentum est in meo sanguine; hoc facite quotiescumque bibetis, in meam commemorationem. Quotiescumque enim manducabitis panem hunc et calicem bibetis, mortem omini annuntiabitis, donec veniat.

Eph 5, 2:
Et ambulate in dilectione, sicut et Christus dilexit nos et tradidit semetipsum pro nobis oblationem et hostiam Deo in odorem suavitatis.

Heb 5, 5-6:
Sic et Christus non semetipsum clarificavit ut pontifex fieret; sed qui locutus est ad eum: `Filius meus es tu, ego hodie genui te'; quemadmodum et in alio loco dicit: `Tu es sacerdos in aeternum secundum ordinem Melchisedech.'

Heb 6, 20:
Ubi praecursor pro nobis introibit Iesus secundum ordinem Melchisdech pontifex factum in aeternum.

Heb 7, 26:
Talis enim decebat ut nobis esset pontifex, sanctus, innocens, impollutus, segregatus a peccatoribus et excelsior caelis factus; qui non habet necessitatem cotidie, quemadmodum sacerdotes, prius pro suis dilectis hostias offere deinde pro populi; hoc enim fecit semel seipsum offerendo.

Heb 8, 6:
Nunc autem melius sortitus est ministerium, quanto et melioris testamenti, mediator est, quod in melioribus repromissionibus sancitum est.

Heb 9, 14-15:
Si enim sanguis hircorum et taurorum, et cinis vitulae aspersus, inquinatos sanctificat ad emundationem carnis, quanto magis sanguis Christi, qui per Spiritum Sanctum semetipsum obtulit immaculatum Deo, emundabit conscientiam nostram ab operibus mortuis, ad serviendum Deo viventi. Et ideo novi testamenti mediator est, ut morte intercedente, in redemptionem earum praevaricationum quae erant sub priori testamento, repromissionem accipiant qui vocati sunt aeternae hereditatis.

Apoc 1, 5:
qui dilexit nos, et lavit nos a peccatis nostris in sanguine suo.

PATRISTIC WITNESS:

Ambrosius, De Sacramentis 4, 12-14 (SC 25, 81):
Similis per omnia filio Dei sacerdos quoque erat Melchisedech, quia et Christus sacerdos cui dicitur: `Tu es sacerdos in aeternum secundum ordinem Melchisedech'. Ergo auctor sacramentorum quis est nisi Dominus Iesus? De caelo ista sacramenta venerunt, consilium enim omne de caelo est. Vere autem magnum et divinum miraculum quod populo pluit Deus manna de caelo et non laborabat populus et manducabat. Tu forte dicis: Meus panis est usitatus. Sed panis iste panis est ante verba sacramentorum; ubi accesserit consecratio de pane fit caro Christi. Hoc igitur adstruamus. Quomodo potest qui panis est corpus esse Christi? Consecratio igitur quibus verbis est et cuius sermonibus? Domini Iesu. Nam et reliqua omnia quae dicuntur in superioribus a sacerdote dicuntur, laus Deo defertur, oratio petitur pro populo, pro regibus, pro caeteris; ubi venitur ut conficiatur venerabile sacramentum, iam non suis sermonibus utitur sacerdos, sed utitur sermonibus Christi. Ergo sermo Christi hoc conficit sacramentum.

Ambrosius, De Sacramentis 4, 26 (SC 25, 116):
Ut scias autem hoc esse sacramentum, huius figura ante praecessit. Deinde quantum sit sacramentum cognosce. Vide quid dicat: `Quotiescumque hoc feceritis, toties commemorationem mei facietis donec iterum adveniam'.

Ambrosius, De Sacramentis 5, 25 (SC 25, 132-134):
Ergo tu audis quod quotiescumque offertur sacrificium mors Domini, resurrectio Domini, elevatio Domini significetur et remissio peccatorum, et panem istum vitae non quotidianus adsumis? Qui vulnus habet medicinam requirit. Vulnus est quia sub peccato sumus, medicina est caelestis venerabile sacramentum.

Leo Magnus, Sermo 58, 3 (PL 54, 333):
At Iesus consilii sui certus, et in opere paternae dispositionis intrepidus, vetus Testamentum consummabat, et novum Pascha condebat. Discumbentibus enim secum discipulis ad edendam mysticam cenam, cum in Caiphae atrio tractaretur quomodo Christus posset occidi, ille corporis et sanguinis sui ordinans sacramentum, docebat qualis Deo hostia deberet offerri, ne ab hoc quidem mysterio traditore submoto.


PRINCIPAL VOCABULARY:

verus aeternus sacerdos forma sacrificium perennis instituo hostia primus offero salutaris memoria praecipio caro immolo sumo roboro fundo sanguis potamus abluo